Ein politisk teikneserie er ein som reflekterer, kritiserer eller latterleggjer ei handling utført av ein representant for den politiske klassen., nasjonale eller internasjonale, anten ordførarar, presidentar, magistratar, dvs. ein kvar person som er knytte til og representant for eit politisk parti, eller deira handlingar og beslutningar påverkar livet til eit land eller ein region.
For mange år sidan teikna eg for nokon publikasjonar, då sjølv internett ikkje eksisterte.
På den tida var eg dedikert til politisk humor, i tillegg til pressemeldingar, intervjuar, forskingsnotater og nokre historie. Men eg har alltid vore interessert i politikk, og framfor alt Ta det med humor. Eg vart funne i The Politisk satire korleis vise misnøye, folks uoverensstemmelse og min. Det er berre det at me er avhengige av henne, eller kanskje du kan seie at me er som gislar for henne. Når vi snakkar om politikk, Eg meiner ikkje nokon politikarar spesielt, og heller ikkje politikarar generelt. Og medan Nokre av desse gjer oss sinte, nokre av dei stel frå oss., Det finst framleis Ærlege politikarar, med eit sant kall av teneste.
Det er difor, Me bør differensiarar politikk, idear, program, som vi kan velje frå, av dei som fremjar dei. Løgnen er dagens orden, sannheita er at mange bedrar i sine forslag og brukar feilslutningar, for å få støtte og halde seg ved makta. Det normale er at dei set oss opp mot kvarandre, får oss til å tru at "fienden å slå" er på vår side, og at kampen mellom sosiale klassar er noko frå fortida, at den ikkje eksisterer, at den er ein arkaisk tanke, sjølv om dei som seier det, snakkar heile middelklassens tid, og øvre middelklasse og dens kriser.
Vi fører politikk inn i oss.
Sidan vi står opp og tenkjer på kor vi skal gå for brød, praktiserer vi det. Vi vel, til kva bakeri eller supermarknad, vil pengane våre gå. Kven me kjem til å støtta, kven me kjem til å stola på. Og gjennom heile livet riddled med val vi praktiserer det. Dei praktiserer det òg med oss, dei flyttar oss frå den eine sida til den andre, som storfe, ifølgje den "generelle velferda" søkjer nokre fordelar for ein viss sosial klasse, eller paRa seg sjølv.
Nokre peikar tydeleg på fienden, og blant dei verste truslane er grafiske humoristar.
Når eg teljar i mitt biografi Mine første problemer byrja allereie på skulen, med «Feil» teikningar I samsvar med militærdiktaturet som eg måtte leve. Og dei enda ikkje opp der, det var berre byrjinga på andre.
Denne typen humor, det er vanedannande, og sjølv om eg på eit bestemt tidspunkt bestemte meg for å slutte, kunne eg ikkje gje opp, det er uimotståeleg..
I politikken er dei gløymde. Det er desse som betaler statens gjeld, låna gjevne til bankar, til store selskapar, til selskapar. Paradokset er at dei alltid betaler gjelda sjølv. Og deira konsekvensar òg, desse store "betalarane" er dei som har minst. Den politiske klassen lever i ei anna verkelegheit, og den er ikkje parallell. Nokre ser den andre vegen og andre ser på sine eigne interesser. Svært få ser ned.
Derfor bestemte eg meg for å ta opp att grafisk humor, det er eit lita høve, eit veldig lite forsøk på å gje stemme til dei som nektast, for å løyse det som er skjult bak manipulerte nyhende, uhøfleg handtering av den offentlege meining, ved hjelp av "kommunikasjon", som når dei same nyhenda gjentas igjen og igjen til vi er lei, gøymer eller ignorerer andre, av stor sosial påverknad.
Til trass for alt dette er det motsette av politikk og dets politikarar diktatur, og sistnemnde er ikkje eit godt alternativ. Det er best å bli klar over kvar og der vi står. Det er ifølgje nokre eit gammaldags, gammaldags konsept. Dette kallast klassemedvit.
Eg legg deg igjen her, ei av mine siste teikningar for Den digitale tenkjaren, på arbeidsmarknaden, Arbeidsretten og Junk Employment.
Norwegian