Han hadde slutta seg til Rolling Stones i 1963, utdanna som grafikar, i tillegg til å vere ein eksepsjonell trommeslagar. hadde vorte fødd i London, son av Richard Watts, Ein lastebilsjåfør og Lilian Charlotte Evans (engelsk).
Kva står att å seie. At dei forsvinn litt etter litt, store generasjonar av musikarar av enorm kunstnarisk kvalitet, at vi mister det beste. At viss reggaeton eller som det er skrive er alternativet, er alternativet at noko vi har gjort veldig gale. Vi har ikkje vore i stand til å innpode i desse nye generasjonane kva ekte musikk er, vi har tillate dei å tru at å trykkje på tre nøklar, forvrenge stemma og setje ein "rytme" machacón til vi er lei, det er musikk.
Ein stor trommeslagar forsvinn, ikkje berre frå The Rollings, frå jazz, den musikken som verkar så keisamt og som få kan spele med meistring, gjennom utrulege improvisasjonar og som Watts spelte med sitt band. Charlie Watts Quintet.
For ein karikatur eg laga for nokre år sidan, av Rolling Stones, For å hugse denne dagen, som ein av dei tristaste i musikk, saman med andre gigantar vi har mista. Det er på tide, ikkje noko anna, men reflekterer vår manglande evne og begrensningar til å overføra til dei nye generasjonane, ein annan verdi, anna enn det raske, det enkle, det konformistiske og tenkinga, før vi aksepterer ubetinget, alt, absolutt alt, som gjer at vi svelgjer
Norwegian