Fødd med "gåve" av å vera "ARTIST" eller "Stupidity i si reinaste form"

For nokre dagar sidan skreiv eg dette brevet:trøytt, trøytt å lesa på sosiale nettverk, kommentarar frå barn og ikkje så unge, snakkar om deira "kunst", deira "arbeid", som om dei var "valde" som vil forlate sin "legacy" slik at fellesnemnaren for dødelege, menneskja, vil bli «Lys opp hans djupe visdom og kyss hans fotspor på jorda»

Når ein er ung veit ein: Vi er udøyelege, allestadsnærverande, fantastiske.

Vi har alle vore unge ein gong.

Men det mest latterlege er å sjå positurar av utdaterte gamle menneske, som trur dei framleis er unge, histrionic avfeldig, Malarar av halvt hår, gammal latterleg, med skjerf bunde til nakke og lue, bakrus av forførande fiasko, erobrarar av ingenting, av råka positur, med sitt karakteristiske ansikt av kronisk forstopping, ser mot horisonten, granskar solas orto.

Desse har som trøyst og til si største skam, Sjølvtilfredsheita til «sjølvutnemnde kunstnarar» I tillegg til hans fantasi, å ha evig ungdom og ikkje eit stort prostataproblem.

Ein idiots monolog.

For mange år sidan, Då eg akkurat hadde byrja å leve av dette, var eg på ei messe som heiter “The Market of Miracles”, så kjem ein person bort til meg og seier:

— Lagar du desse portretta?

— Ja.

– «Eg er kunstnar».- Kommentar.

— Ah.

– Eg har vore kunstnar sidan eg var seks.

— Ahá.

–Men broren min har vore kunstnar sidan han var tre.

Han står framfor eit portrett som han hadde som prøve, ser på det, riper det med neglen, og seier:

–Dette er vel føde?

Eg såg på han og gjekk.

Etter ei stund, då eg kom tilbake, sa seljaren ved sida av meg:

–Har du gått og late han snakke med seg sjølv?

— Kva kan eg seie de? Eg fortalde min showmate … at han har vore kunstnar sidan han var seks og broren hans var tre.

Kva foreldre har ikkje gjeve barnet sitt nokon voks eller blyantar for å la dei vera i fred?

Og òg, viss han verkeleg er ein kunstnar, ville han kjenne att kullet på avstand, utan å måtte koma nær å skrape med neglen og øydeleggja showet.

Du er berre mann

Marcus Aurelius ogDen store romerske keisaren hadde ein slave for ein veldig spesiell funksjon.

Då keisaren gjekk ut ein tur i byen og folket hylla han, var hans slaves jobb å kviskra til øyret hans: —Du er berre mann

Eg tenkte på å gjere denne bloggen, med teknikkar og tutorials, Ikkje minst det ein har lært opp gjennom åra.

Men Eg tok feil., Skjønar ikkje at eg er omringa av så mykje. «høg kunstnar» at Han treng ikkje, og ønskjer heller ikkje å lære.

Eg trudde på den tida at imbesilitet ville vere flyktig, Men deltaking i grupper på sosiale nettverk, ser eg at det aukar.

Dei ikkje berre gloat om den populære trua, at «Det er det du er fødd med» eller det Nokre Gud har gjeve han ei gåve.

Det er mange som verkeleg har overtydd seg om dette.

Ein av dei grunnleggjande tinga for å meistre denne handelen er å undertrykkja vårt ego.

Han underkastar seg ved å senka det til bakken, vera veldig sjølvkritisk, vel vitande om at kvart ferdig arbeid er ein meir, eit skritt mot den andre, og berre det, ikkje noko meir enn det.

Marcus Aurelius "Den vise", keisar av Roma (den siste av dei som reknast som "gode keisarar") fortel historia om at han likte å gå, gjennom gatene i byen der han vart hylla og jubla av folket som ein "semi gud".

Keisaren, Marcus Aurelius, var alltid ledsaga av ein slave, flere skritt tilbake, som då lovprisingane auka, diskret nærma seg herskaren og kviskra i øyret: —«Du er berre ein mann, du er berre ein mann»

Kvinna med piggar i håret.

Vi er født og frå ein ung alder viser vi ein viss forkjærleik for enkelte ting; ϝ Nokre idrettar, andre teiknar, målar, mekanikarar, snekring, til ein dag vel vi kva vi skal gjera.

Viss eg hadde likt mekanikk, ville det vere mekanisk, men nei, eg vigde meg til å teikne.

Er det fordi eg likar å teikne? Eller er det for enkelt og jordisk grunn?

Medan venene mine spelte fotball, var eg i min fantastiske einsemd, teikning Batman, til dømes.

Det var slik, inntil ein dag, då eg følte meg ute av stand til å gjere visse ting, ba eg foreldra mine om å sende meg for å studere teikning og maling, og det var då eg innsåg at eg ikkje visste noko om det.

Viss det var for dei gongane eg teikna roller i livet mitt, kunne eg seie at eg har vore kunstnar sidan eg vart fødd, men verkelegheita var annleis.

Verkelegheita ga meg full i andletet, for å visa meg, at inspirasjon ikkje noko og utan studiar, endå verre.

Familien min, den gong, rosa teikningane mine; På skulen var eg ein av dei to som teikna bra, men ein dag, som var min målarlærar, Telma, Han modellerte meg, eit relieff som var ei kvinnes hovud, med piggar i håret.

Sannheita er at sidan eg hadde tråkka på verkstaden hans, hadde basrelieffet fanga mi merksemd, og eg hevda nesten frå første augneblink at eg ønskte og ville kunne teikne den.

Nokre år seinare var dagen komen.

Når eg var ferdig, viste eg det til han, han såg på det og sa:— Det er feil, gjer det igjen.

Det ga meg mykje sinne, og eg gjorde det igjen, ein gong ferdig, så han på det og fortalde meg at det var gale, å gjere det igjen, så eg gjorde det igjen.

Eg var tretten år gammal og hadde lært med henne i to år, det var heilt uakseptabelt. ei fornærming, ei stor fornærming, Eg måtte gjenta den same teikninga to gonger.

Han fekk meg til å gjenta det sju gonger.

Til slutt såg han på meg og smilte og sa:

–Den første var allereie bra

— Og kvifor fekk du meg til å gjenta det sju gonger?

–Slik at du kan senke egoet ditt.— svara meg.

Etter flere klassar som teikna det same hovudet, forlét eg med leksjonen godt lært, ikkje berre hadde eg angripe egoet mitt, eg hadde "vist" det hadde sett føre meg, medan eg teikna og så på meg.

Den som dømde teikninga mi var han, han hadde teke kontroll, utan å la meg sjå kva han gjorde og antok at det han gjorde var stort, uoverstigeleg.

Det sjuande hovudet, det var noko betre enn dei andre seks, av den enkle grunn, at eg hadde gjentekne den same modellen sju gonger, og den stemma som fortalde meg «Du er uoverkommeleg» Eg vart forleda til å tru at den første var «Eit kunstverk»

Frå den dagen av mistrur eg evnene mine.

Og når han dukkar opp føre meg, hatar eg han så mykje at eg gjerne vil drepa han.

Kunst og "kunstnarar"

Eit «kunstverk» er berre eit verk som består tidas tann.

Dei kjem til å fortelje meg: — Men det er mange levande, svært kjende «kunstnarar» som stiller ut og er høgt verdsett. I så fall, gjer dei ikkje kunstverk?

Nokre ja, nokre nei.

The «kunstmarknad» Det er ei anna sak. Akkurat no kan du,» produsere produkter» Seljast i samsvar med marknadsinteresser. "Kunst" er ei av dei mest lønsame og sikraste investeringane.

Du kan selje nesten kva som helst i og for seg, utan å vere, kan du «inflasjon» av eit sitat, Som om det var aksjar.

Teljing Avelina Lesper, at ein "kunstnar" selde mange toppa greiner.

Ho spurde han om han hadde kjøpt dei (eg trur dei var rundt 20000 dollar) om han kunne ta dei med seg heim, noko «kunstnaren» svarte nei til.

At han ville utstede han eit sertifikat, signert av han, som han hadde rett til å haug nokre få greiner, i nokre få kvadratmeter, bestemt av han.

«Eg er kunstnar.

Skjermbiletet som følgjer med denne teksten, tilhøyrer ein "artist" , viser som nokre, Han reknar seg sjølv som ein utvald, eit overordna vesen, fordi han ifølgje han trur at han vart fødd med ei "gåve".

Spelar det noka rolle om du er ein "artist"? Trur de det? Kven sa at du var? Har du sjølv bestemt at fordi du teiknar noko eller målar noko, er du kunstnar? Kva er verdien av kva du målar? Kva bidreg du med? Trur du at det du teiknar vil tole tidas tann? Trur du at du er eit "høgare vesen"?

Denne løgnen om "gåve" har vorte mykje brukt av malarar og galleristar for å selje måleriar som elles ikkje ville vera verdt noko, absolutt ingenting.

Dette, saman med ei altisonanate forklaring av eit måleri, som ein som sa meir eller mindre:Eg måla ein vase, for vasen inneheld vatn, og vatn er liv.

Når me kjem over dette, er det eit umiskjenneleg teikn på at nokon kjem til å bli lurt.

Sann kunst når menneske utan å måtte forklarast.

Til offentlegheita Du kjem til å like det, eller du kjem ikkje til å like det, så enkelt.

Eit autentisk kunstverk, bør du ikkje treng ein GPS, for å vita kva du er å snakka.

Hola "gåve".

Nokre seier at mennene som laga holemåleria, ville ha blitt beundra av stammene sine.

Dei ville fått ein spesiell plass i gruppa si på grunn av den «magiske» enkle teikninga og malinga.

Som i all tru, spelar uviteining ei svært viktig rolle.

Deretter Ja, Dei vil tru at The Gud, eller varene, ville ha gjeve dei "ein meirverdi". Dei ville ha blitt behandla med litt frykt og respekt.

Og her vil dei seie til meg:

Men det er mange som målar og teiknar og aldri klarer å bli gode.

Ja, nokon kan koste meir enn andre, men viss dei verkeleg likar det og ikkje gjev opp, Med studiar og mykje praksis oppnås alltid. Dette er eit jordisk og dødeleg”kontor”.

Dei snakka òg om "evna til å skape" som om dette var noko unikt, eid av dei sjølvutnemnde "kunstnarar med himmelsk gåve".

Han sa eit "geni" av desse, som hadde skrive ei bok og «reflektert» og forsøkte Husk kva "alder" han hadde innsett: — «…o snarare, dei, Han visste at han var begavet til å male. —(tekstleg) «Oppdaga» og held fram: — …Historia er full av genier

Skaping.

Viss du vil proklamere deg sjølv ein kunstnar som har ei spesiell gåve, for å skape, endre tala din, fordi du vil falle med ein gong.

Ein konditor skapar heile tida, anten det er i oppskriftene hans, som i dekorasjonen av kakene hans, nokon som òg lagar strikka stoff, eller som lagar bolillo blonder, ein humorist, ein arkitekt, ein teikneserieforfattar, ein filmforfattar, ein byggmeister, ei manikyr, ein snikkar … og kunne liste yrke som "skapar", til og med keisemd. Så tingen om at du er ein kunstnar for å skapa, at du er "eit spesielt vesen" for det, Den krøller seg ikkje.

Og på den andre sida, viss dei er "vesenar som allereie var fødd med det" Kvifor går dei til teikning og måleri klassar, viss dei allereie var fødde kjend?

Egoet.

«Fellesane» I kva vårt ego set oss, er dei spektakulære.

I ein slik grad at eg har sett fotografier av "malere" som knapt kjenner si mor, i latterlege, arkaiske positurar, i refleksive, seriøse, tragiske uttrykk, som prøver å "overføre" deira "storheit" og eksistensialistiske bekymring for "menneskeheitas framtid"

Fordi du er målar, må du ta bilete med kronisk forstopping andlet, ser på horisonten heile tida?

Og når det gjeld teknikkar og materiale. Dersom du har «fødd med det» Du vil handtere alle materiale perfekt og alle teknikkar perfekt. Eller treng du nokon til å læra deg det?

Ah, at du føretrekkjer slikt materiale og ein slik teknikk …bien … "men du er ein stor kunstnar" ikkje glem, du dominerer alt, fordi "du vart fødd med det"

Og deira "arbeid", opplyser menneskja, forandrar noko, seier … noko?

Egoet vil leie deg lett, inn i eit tomrom, der du aldri vil vere god, fordi du trur du er god, og du vil aldri vere nokon, fordi du trur du er nokon.

Det meste du kan bli er "Kunstnaren av vener og familie" (som aldri vil fortelja deg sannheita)

Telma, til dømes.

Personleg reknar eg meg sjølv som ein fyr som jobbar i dette, teikning og måleri, det er min jobb, og eg meistrar ikkje heilt det, eg veit ikkje alt.

Mitt "arbeid" … vil sikkert ende opp i behaldaren nærast der han bur når hans tid kjem.

Telma Paroli av Acerboni, Han som var teikne- og malelæraren min, sa til meg ein dag:Dei første 20 åra vil du vere ein aspirerande teiknar og målar, dei andre 20 åra vil du vere lærling teiknar og målar, dei tredje 20 åra vil du vere ein teiknar og målar, og den fjerde 20, viss du kjem dit, vil du vere kunstnar, så lenge folk seier at du er, Ikkje fordi ein trur på det.

Ϝ Oronter