Rock & amp; Pop teikneseriar

Korleis eg laga baksida av Sant Rock

Sjå rundt deg, sjå nøye. Mange gonger er svara der du minst førestiller deg dei. Dei små detaljane, augneblunkane, det som ikkje blir lagt merke til. Det er alltid vaken, merksam på kva som skjer rundt deg fordi viss du er ute etter noko du ikkje finnar, bør du ikkje kvile før du får det, fordi dei enklaste og mest openberre tinga vil passere føre deg, og du vil ikkje ha lagt merke til.

Etter heile helgen i Geit og Córdoba, Det var vår siste kveld. Nokre gonger er det rart korleis ting skjer. Eg hadde planlagt å lage dette fanzine i lang tid, men eg kunne ikkje finne ein ide om korleis du gjer det, korleis du gjer det på ein attraktiv måte, eller kva du skal setje i den.

Innanfor det store talet på kjende band og songarar som eksisterer, bestemte eg meg ikkje for kven eg skulle teikne (i tillegg til dei eg allereie hadde i lang tid)

Eg måtte ha eit cover, men kva med bakdekselet? Vi snakka om å Rock & amp; Pop, Viss coveret er frå eit rockeband eller ein musikar, bør coveret vere frå POP.

Vi budde på The Villa Maria Eit lite og veldig fint hotell, svært nær Goat Library. Då vi ankom gjekk vi opp på rommet. Eigentleg hadde me knapt vore på hotellet, så det fall oss inn å gå ned til baren for ein drink.

Baren, har ein stor innvendig terrasse, og har òg bord over gata, i parken Alcantara Romero. Me valde for den innvendige terrassen. Det var ganske livleg, det var alle soknebarna som chatta, spelte kort, og det var ein yngre gut, som sette videoar av Youtube på ein stor TV dei hadde på den staden. Metallica, ACDC, Motörhead og Ramones. og så vidare.

Nesten alle var misnøgde med musikken. Dei fortalde han å ta desse tinga bort, at dei ikkje kunne spele kort med all den støyen.

Det var då guten kom til bordet vårt og adresserte oss spurte det forferdelege spørsmålet: — Og til de som er gjestar: Kva vil du like å høyre?

Nesten utan å tenkje, svarar eg: — Bonney M

Og me vert kasta ut herfrå. — Det er kva vi trur.

Elver av Babylon, Ma Baker, Rasputin, Daddy Coool…Det kom ei tid då alle vart stille og kortspela opphøyrde, alle hypnotiserte å sjå på TV og dei utrulege rørslene til det fantastiske, fantastiske og uforliknelege Bobby Farrell, sjølvfølgjeleg.

Dei byrja å fortelje oss historier om når dei hadde gått for å sjå Bonney M, til denne eller den staden, anekdotar frå den tida, turane til konsertane, korleis dei kledde seg og kor mykje meir hår dei hadde.

Vi var alle ekstatiske med Bonney M. På eit tidspunkt fann vi ut at den som deltok i baren, var ved vår side, òg ein stor fan av den gruppa.

Sidan vi var trøytte, var det på tide å dra, og der lét vi dei mimre om gamle tider. Men mange står, med koppen i handa og med den typiske rørsla, at utan å bevega føtene på staden, bøyer du eit av knea til musikkens rytme.

Vi fekk aldri vite om det var ein dans etterpå. Som er sikkert, at uforglemmeleg kveld, ga meg noko eg hadde vore på jakt etter i lang tid. Baksida, for I nærleiken av Sant Rock